«آمایش سرزمین و تغییر اقلیم» رهیافت‌های کلیدی در اصلاح ساختار حکمرانی کشور – محمدرضا فرزانه، فائزه بنی‌مصطفی‌عرب

چکیده

آمایش سرزمین توانایی ویژه‌ای برای مقابله با تغییر اقلیم دارد و می‌تواند موجب افزایش اثربخشی اقدامات سازگاری، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و کاهش ریسک حوادث طبیعی شود. هدف این پژوهش تبیین ابعاد موضوع آمایش سرزمین-تغییر اقلیم و درس‌آموخته‌ها در ایران براساس یک رویکرد جامع و کیفی در چهار فاز می‌‌باشد. در فاز اول پیکربندی نظری ترمینولوژی آمایش سرزمین-تغییر اقلیم بررسی گردید که شامل نقش آمایش سرزمین در سازگاری با تغییر اقلیم، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و کاهش ریسک حوادث طبیعی است. فاز دوم شامل وابستگی به مسیر طی‌شده با محوریت موضوع اقلیم است که در آن وضعیت اقلیمی دوره گذشته ایران در مقیاس کلان ملی از سه منظر دما، بارندگی و حوادث طبیعی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. فاز سوم،شامل افق‌گشایی نگرش آمایشی در مواجهه با پیامدهای تغییر اقلیم است و مولفه‌های موجود در فاز اول به طور خلاصه معرفی گردید. در نهایت در فاز چهارم موارد مرتبط با تغییر اقلیم در سند فعلی آمایش سرزمین کشور (مصوب 1399، شورای عالی آمایش سرزمین) بررسی گردید. نتایج به دست آمده نشان می‌دهند که ایران با پیامدهای اولیه تغییر اقلیم مواجه شده که در آینده نیز تشدید خواهد شد و لذا می‌بایست توجه بیشتری به نقش آمایش سرزمین در مقابله با تغییر اقلیم شود و با نگرشی جامع ، استراتژی سه گانه “سازگاری با تغییر اقلیم-کاهش انتشار گازهای گلخانه‌‌ای – کاهش خسارتهای مخاطرات طبیعی” و در یک پیکر واحد در نظر گرفته شود. در این مسیر توجه به مصادیق استراتژی‌‌های سه گانه مذکور که دوستدار محیط زیست بوده و با اکوسیستم نیز همخوانی دارد (همچون تالاب‌‌ها) بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.

واژگان کلیدی: آمایش سرزمین، تغییر اقلیم، سازگاری، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، کاهش ریسک حوادث طبیعی.  

10,000 تومان

نقد و بررسی‌ها

هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “«آمایش سرزمین و تغییر اقلیم» رهیافت‌های کلیدی در اصلاح ساختار حکمرانی کشور – محمدرضا فرزانه، فائزه بنی‌مصطفی‌عرب”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *