نسبت آمایش سرزمین و سیاست صنعتی در ایران – سید محسن علوی منش

چكيده

آمایش سرزمین را تعادل بخش سه عامل انسان، فعالیت و فضا می‌دانند، هدف سیاست صنعتی نیز کمک به ایجاد صنایعی است که موجب تحول ساختاری اقتصاد می‌شوند و بنابراین این دو با یکدیگر قرابت مفهومی داشته و شناخت ارتباط میان آنها از اهمیت بالایی برخوردار است. در پژوهش حاضر تلاش می کنیم که رابطه آمایش سرزمین و سیاست صنعتی را مورد واکاوی قرار دهیم و در این راستا پس از معرفی اجمالی آمایش سرزمین و سیاست صنعتی به تبیین رابطه آنها می‌پردازیم. آنگاه با توجه به تجربه‌های تدوین آمایش سرزمین و سیاست صنعتی در ایران، به بررسی رابطه آنها در عمل در مورد ایران پرداخته و پیشنهادهایی برای ارتقاء آن ارائه می‌کنیم.

نتیجه بررسی نشان می‌دهد که با وجود ورود ادبیات آمایش سرزمین و سیاست صنعتی به کشور و تصویب سندهای آنها در ماه‌های پایانی دولت دوازدهم اما همچنان به رابطه آنها با یکدیگر و نیز با برنامه‌های توسعه به شکل مطلوب پرداخته نشده است. در برخی اسناد آمایش سرزمین به مطالعات و ابزارهای سیاست صنعتی صورت گرفته در کشور از جمله خوشه‌های صنعتی پرداخته نشده و در انتخاب اولویتهای صنعتی نیز به عدالت منطقه‌ای و نیز استفاده از رویکرد پایین به بالا در شناخت منابع بالقوه رشد و نوآوری توجهی مبذول نشده است. بدین ترتیب پیشنهاد می‌شود تا قانون برنامه و بودجه مصوب ۱۳۵۱ بر مبنای روابط مطلوب این مفاهیم و نیز با ارائه راهکاری برای غلبه بر ناتوانی دموکراسی ناقص کنونی کشور در تدوین و اجرای اسناد میان‌مدت و بلند‌مدت اصلاح شود.

10,000 تومان

نقد و بررسی‌ها

هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “نسبت آمایش سرزمین و سیاست صنعتی در ایران – سید محسن علوی منش”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *